Hakkari’nin Şemdinli ilçesinde, genç bir baba olan İsa Camiye, özellikle doğanın zor şartlarından ve kayıplardan uzak, sevgi dolu bir hikâyeye imza attı. Çocukların ve hayvanların yakın ilgisini gören köydeki Yenice mezrasında yaşayan Camiye, sadece birkaç günlükken annesini kaybeden bir kuzuyu sahiplenerek onun yaşamına yeni bir anlam kattı. Bu küçük canlıya ‘Arif’ ismini veren Camiye, onu biberonla beserek ilk günlerden itibaren dikkatle ilgilendi ve ona sevgiyle yaklaştı.
Başlangıçta inek ve keçi sütüyle beslenen Arif, düzenli bakım ve sevgi ile sağlıklı büyüdü ve güçlendi. Aile, hayvanına karşı gösterdiği şefkati ve özeni her fırsatta dile getiriyor. Kısa sürede güçlü bağlar kurulan Arif, ailesi tarafından bir evlat gibi görülüyor. Şemdinli’de mahalleli ve çocuklar, bu sevimli kuzuyu yakından tanıyıp sevgiyle karşılıyor; adeta mahallelerinin maskotu haline gelen Arif, çocukların ve büyüklerin ortak ilgisini topluyor ve onlara sevgi aşılıyor.
İsa Camiye, Arif’e karşı derin bir bağlılık duyuyor ve onun ailesinin bir parçası haline geldiğini belirtiyor. Kuzuyu sahiplenmek isteyenlerin olmasına rağmen, Camiye bu duruma sıcak bakmayıp, Arif’in artık ailesinin önemli bir bireyi olduğunu vurguluyor. Onunla geçirdiği zamanlarda duyduğu huzur ve mutluluk, hayatındaki değerli anların başında geliyor. Arif’in sadece bir hayvan değil, aynı zamanda bir dost ve sevgili bir varlık olarak büyüdüğü bu hikâye, sevginin ve şefkatin en güzel örneklerinden biri olarak hatırlanıyor.
